Rozdział 7 ~Zabiję cię, Rybus !~

Muzyka do rozdziału

-Poczekaj !- powiedział łapiąc mnie za nadgarstek.

Gdy się odwróciłam, moją uwagę zwróciła niska blondynka biegnąca w naszą stronę. Gdy dobiegła, dopiero ją poznałam………..

*Natalia*

-I po co to wszystko ? Jesteś zerem, rozumiesz? Myślisz, że dasz mi forsę na aborcję i po problemie? Nigdy ci tego nie daruję!- po jej wyrazie twarzy widoczne było zdenerwowanie.

-Marco, o czym ona mówi?- zapytałam ze zmieszaniem. Reus cały czas trzymał mnie za rękę.

-O czym ja mówię ?! Przeleciał mnie, a gdy dowiedział się, że jestem z nim  w ciąży to mnie rzucił !

-Caro, opanuj się. – powiedział blondyn ze stoickim spokojem. Po moich policzkach zaczęły płynąć słone łzy.

-Jak mam się opanować?! Dla ciebie te 4 lata to nic?- zaczęła wrzeszczeć, jak opętana.

- Ty mnie zdradzałaś dz*wko !- ze zdenerwowaniem puścił moją rękę.

 Ja korzystając z okazji zaczęłam uciekać. Nie gonił mnie. Nie zatrzymywał mnie. Nie wołał mnie. Nie przejął się mną. Jaka ja jestem głupia! Myślałam, że Ania nie do końca mówiła prawdę. Nie mogło mi się pomieścić w głowie, że mężczyźni mogą być tak bezuczuciowi. To wszystko było prawdą. Biegłam przed siebie. Nie wiedziałam, gdzie jestem. Za nic nie mogła mi się przypomnieć droga powrotna. Zdyszana usiadłam na trawie i zaczęłam ryczeć, bo płakaniem tego nazwać nie można.

*Marco*

-Czemu robisz ten cyrk? Powaliło cię ?-  zdenerwowany zapytałem Carolin.

-Nie będzie ci się chciało żyć przeze mnie. Zrobię wszystko, żeby ci uprzykrzyć życie.- na jej twarzy pojawił się szyderczy uśmiech.

-Nie udało ci się. Ona nic dla mnie nie znaczy. Chcę ją tylko przelecieć.- odparłem również się uśmiechając.

-Na jedno wychodzi. To też ci się nie uda.- odparła wzruszając ramionami.

-Ale na serio jesteś ze mną w ciąży?

-Chyba cię Bóg opuścił. A nawet jakbym była, to w moim brzuchu długo by nie pobyło to dzieciątko.

-Jesteś wredna.- powiedziałem marszcząc czoło.

-Tak jak ty. Wybacz, ale muszę już iść. Ktoś na mnie czeka. Tak A propos, tobie też przydałoby się jakieś rozluźnienie.

-Dzisiaj jestem już po dwóch.

-Do trzech razy sztuka. Pa, - odpowiedziała wysyłając mi buziaka.

Może i jestem trochę pozbawiony uczuć, ale zacząłem trochę martwić się o Natalię. Było bardzo ciemno i na pewno nie znalazła drogi do domu. Postanowiłem jej poszukać. Szukałem długo. Powoli robiło się już jasno. Gdy dostrzegłem ją skuloną na trawie coś we mnie pękło. Spała, więc delikatnie wziąłem ją na ręce i zaniosłem do mieszkania. Nie wiedziałem , gdzie schowała klucze do jej domu, więc wylądowała u mnie w sypialni. Pozbawiłem ją ubrań, żeby lepiej się spało. Na jej twarzy widniały czarne smugi od tuszu. Zrobiło mi się jej bardzo szkoda. Jest bardzo wrażliwą dziewczyną. Wpatrywałem się w nią, jak w ósmy cud świata. Z czasem moje powieki robiły się coraz cięższe. Spojrzałem na zegarek, 5:41, po czym utonąłem w objęciach Morfeusza.

*Natalia*

Gdy się obudziłam, nie wierzyłam własnym oczom. Byłam w jakimś pomieszczeniu, w jakimś łóżku. Byłam tu pierwszy raz. Lecz horror zaczął się dopiero wtedy, gdy posłałam wzrok w lewo…

-Aaaaa! Boże! – krzyknęłam turlając się łóżka na podłogę. Przestraszony Marco po chwili leżał na mnie. Oparł głowę o moją klatkę piersiową i dalej smacznie spał

-Obudź się ! – wykrzyknęłam mu do ucha, po czym zrzuciłam go z siebie oddalając się na bezpieczną odległość.

-Weź było mi tak wygodnie. Daj ludziom spać jest środek nocy. A i jak co to jestem Marco, nie Bóg.- ułożył się na podłodze kontynuując sen.

-Tak w ogóle to jest 12. Jezus Maria ty jesteś w bokserkach !- powiedziałam przestraszona.

-Jezusem i Marią też nie jestem. Śpij, kotku.

- Przeleciałeś mnie ! Nienawidzę cię ! – zaczęłam okładać go pięściami.

-Uspokój się nawet cię nie tknąłem ! A tak na marginesie, słodko wyglądasz w tej euforii. I jeszcze ta bielizna. Mmm…. – przytrzymał mnie za nadgarstki  przygryzając wargę.

-Wytłumacz mi to wszystko !

-Tu nie ma nic do wytłumaczenia. Spałaś na trawie w parku, to miałem cię tam zostawić, żeby ktoś ci coś zrobił ?

-Nie wierzę ci? (wierzyłam, nie chciałam wyjść na idiotkę xd). Skoro tak mówisz, to czemu nie zaniosłeś mnie do mojego mieszkania?- powiedziałam już spokojniej.

-Bo nie mogłem znaleźć kluczy.

No tak. Jak nie mam kieszeni to klucze trzymam w biustonoszu. Taka moja mała „skrytka”.

-W to ci akurat wierzę.- odparłam dyskretnie wyjmując klucze z mojej „skrytki”, na co Marco wybuchł śmiechem.

- I co się tak szczerzysz? Dobrze, że ich nie znalazłeś.

-Ja żałuję.- odparł z pokorą.

-Daruj sobie.-powiedziałam zgryźliwie wkładając na siebie wczorajsze ubrania.

Bez słowa wyszłam z mieszkania Marco kierując się do swojego. Byłam mu wdzięczna, ale nie miałam odwagi mu tego powiedzieć. Maćka nie było w domu, co mnie nie zdziwiło. Chociaż raz porządnie wytrzeźwieje xd Odświeżyłam się, włożyłam ubrania. 

Wyjątkowo zjadłam porządne śniadanie. Byłam mega wściekła na Reus’a, ale w podzięce za…. Przenocowanie mnie postanowiłam upiec mu szarlotkę. Taką dobrą, jaką on mi zrobił. Zamiast cukru, sól. Gdy się upiekła, zapakowałam do niewielkiego pudełeczka, do którego wrzuciłam jeszcze karteczkę, na której zapisałam kilka słów:

Nie wiem do końca jak to wszystko było, ale dziękuję ci. 

W podziękowaniu szarlotka według twojego przepisu. Mam nadzieję, że osłodzi ci życie ;)

Twoja ulubiona sąsiadeczka ;*

Położyłam upominek na wycieraczce. Zadzwoniłam dzwonkiem  i szybko schowałam się za drzwiami mojego mieszkania, patrząc na reakcję blondyna przez wizjerek. Była taka, jakiej się spodziewałam: zauważając upominek uśmiechnął się, wziął ciasto i schował się w drzwiach. Po chwili usłyszałam jego głos, a raczej krzyk.

-Tfffuuu ! Zabiję cię, Rybus !

Chyba mu zasmakowała. Skwitowałam i zaczęłam szykować się na zajęcia.  Dzisiaj zaczynały się o 13., więc dla świętego spokoju postanowiłam na nie iść.

*Po zakończonych zajęciach na uczelni*

Te zajęcia były najgorszymi, jakie miałam do tej pory. Dwa razy wywołana do odpowiedzi i dwa razy jedynka w dzienniku. Ta szkoła mnie wykończy…  Po charakterystycznym dźwięku kończących zajęcia spakowałam książki do plecaka i już miałam wychodzić z klasy gdy…

-Ju Julka ? Co ty tu robisz?- zapytałam ze zdziwieniem zauważając moją BFF stojącą przede mną.

-Przyjechałam do ciebie ! Nie cieszysz się?- odpowiedziała mocno mnie przytulając.

-cieszę się, bardzo.- odparłam odwzajemniając przytulasa.

-Było tu  jeszcze jedno wolne miejsce, a ty wiesz jak bardzo lubię dziennikarstwo. Pomyślałam, czemu nie. Napisałam zgłoszenie i je wysłałam. O zaakceptowaniu mojej prośby dowiedziałam się błyskawicznie. I teraz znowu jesteśmy razem !- zaczęła piszczeć.

-Tak i nigdy się nie rozstaniemy ! Kocham cię !- teraz piszczałyśmy obydwie, jak to mieliśmy w zwyczaju. Opuściłyśmy szkołę i kierowałyśmy się w stronę mieszkania.

*15 minut później*

W duchu modliłam się, abyśmy po drodze nie wpadły na Reus’a. Lecz moje gorliwe modlitwy nie przyniosły jakiegokolwiek rezultatu. Już z daleka ujrzałam Blondi wysiadającą ze swojego sportowego auta………

Zastanawiam się nad zawieszeniem bloga na jakiś czas. Niestety teraz dopadł mnie brak weny i nie wiem, kiedy ukaże się kolejny rozdział. Dlaczego o tym mówię? Tylko Wasza motywacja przywróci mi wenę. Komentarze bardzo dla mnie się liczą. Tak więc : komentujcie, bardzo proszę ;)

Buziaki :****

~Justyna~

~CZYTASZ~KOMENTUJESZ~MOTYWUJESZ~

-

Rozdział 6 ~Ihahaha, naprzód !~

Muzyka do rozdziału

*Natalia*

Radiowóz niemieckiej policji zatrzymał się naprzeciwko sąsiadów Ani i Roberta. Z tego, co opowiadała mi Ania, wiem że mieszka tam starsza kobieta. Zauważyłam, że obok jej domu stoi sporo osób z naszej imprezy, więc postanowiłam podejść i sprawdzić, co tam się dzieje. Miałam jedynie nadzieję, że przyjazd policji nie ma nic wspólnego z naszą imprezą. Po chwili znalazłam się na miejscu i od razu wybuchnęłam śmiechem, ponieważ moim oczom ukazał się obraz Roberta wraz z Maćkiem siedzących na żywopłocie. Musieli pomylić żywopłot z koniem, szamotali się w nim i krzyczeli "Ihahaha, naprzód!!!". Widać było, że byli już nieźle wstawieni. Po chwili podeszło do nich dwoje policjantów.
-O! Niebiescy!- wykrzyczał Robert, wpadając w głąb żywopłotu, co wyglądało tak komicznie , że wszyscy wybuchnęli śmiechem.
-Przyjaciele!!- dorzucił schlany w trzy dupy Maciek, jednocześnie wyciągając Roberta z krzaków.
-Widać, że humory panom nieźle dopisują. Ale niestety musimy panów zasmucić i przerwać te orgie publiczne,, ponieważ dostaliśmy wezwanie o zakłucaniu ciszy nocnej i demolowaniu prywatnego mienia.- powiedział jeden z policjantów.
-Ależ panie właadzo! My przecież nic złego nie robimy! To już nawet w dzisiejszych czasach nie można sobie spokojnie na koniu jeździć?!- odpowiedział zbulwersowany Robert, wykonując ruch jakby jeździł konno.
-Roberciku mój najukochańszy! Ty już jesteś tak pijany, że żywopłotu od konia nie odróżniasz.- wtrąciła się rozbawiona Ania. -Panowie! Sami zejdziecie, czy mamy panów ściągnąć siłą z tego żywopłotu?!- krzyknął drugi policjant. Widocznie nawet policjantów rozbawiła ta sytuacja, ponieważ oboje zaczęli się śmiać.
-My się nigdzie nie wybieramy!! Musimy dokończyć nasz wyścig. I niech panowie nie obrażają naszych koników bo one czują się w ten sposób odrzucone i dyskryminowane!- powiedział stanowczo Maciek zdejmując z siebie koszulę i rzucając ją w stronę policjantów, po chwili Robert uczynił to samo ze swoją koszulą.
-Acha, panowie się nie wybierają do nas, to my się wybierzemy do panów.- powiedział policjant, stukając pałką policyjną o swoją dłoń.
-Przemoc! Oni chcą zastosować wobec nas, wobec niewinnych piłkarzy Borussii Dortmund przemoc! Oni chcą nas bić!!! Tak się nie robi!! Boże widzisz i nie grzmisz.- krzyknął Robert w takim tonie jak by miał zaraz umrzeć na tym żywopłocie.
-Ole! Ole! Oleeee! Nie damy się!...- zaczął wyśpiewywać Maciek.
Po chwili policjanci zaczęli ściągać Roberta z żywopłotu na co ten zaczął krzyczeć i wierzgać nogami.
-Nie drzyj się idioto bo koniki wystraszysz!- krzyknął zdesperowany Maciek.
Po czym drugi policjant ściągnął go z żywopłotu i po chwili obydwoje z Robertem siedzieli w radiowozie.
-Panie władzo, gdzie my jedziemy?- spytał zdziwiony Robert.
-A co pan taki zdziwiony?- odpowiedział policjant z kpiną w głosie. -Jedziemy na komisariat. Dziś panowie spędzicie noc na iźbie wytrzeźwień. -dokończył, zamykając drzwi radiowozu.
Po chwili usłyszałam głośny śpiew: "Szła dzieweczka do laseczka, do zielonego! Ochoo!..". Sądząc po głosie i po zamiłowaniu do biesiadnych pieśni był to napewno Kuba. Miałam rację. Dwóch panów w niebieskich mundurach wynosiło go z apartamentu Ani i Roberta, widać było że był tak schlany, że nie był w stanie iść o własnych siłach. Policjanci wsadzili go do radiowozu.
-Aaalleee... jaaa nigdzieee njjeee jaadę!- powiedział Kuba jąkając się i przytulając do pustej flaszki.
-Jedzie pan, bo z tego co widzę raczej o własnych siłach daleko pan nie dojdzie.-zakpił policjant.
-Aa założymy sjjjęę że doj...dojj..dojdę. Ooo flaszkę wódki.-odpowiedział Kuba, wysiadając z radiowozu. Chwiejnym krokiem przeszedł na drugą stronę ulicy. Niestety zaraz za krawężnikiem stał kontener ze śmieciami, co się potem okazało był największym wrogiem Kuby. Kuba potknął się i wpadł prosto do kontenera.
-Gdzie jest ten kontener!? Gdzie jest ten but!? Gdzie jest ta flaszeczka co wpadła mi tu!? Znalazłem kontener, znalazłem but, znalazłem flaszeczkę, co wpadła mi tu!!! Na lewo, na prawo!! W górę i w dół!!...-zaczął wyśpiewywać wyrzucając śmieci z kontenera, a potem całując znalezioną flaszkę wódki.
Policjanci natychmiast wyciągnęli Kubę ze śmietnika i ponownie zapakowali do radiowozu.
-Przykro nam, ale wszyscy widzieliśmy na co pana stać i jednak lepiej będzie jak pan pojedzie razem z nami i pana kumplami od flachy. A flaszkę kupi mi pan jak wytrzeźwieje.-powiedział mundurowy zamykając drzwi od radiowozu. Jednak Kuba nie potrafił choć na chwilę

się przymknąć i zaczął znów śpiewać: "Pokaż na co cię stać ale nie jeden raz słuchaj, słuchaj ajajajaj...". Wszyscy znów wpadli w euforię śmiechu, można przyznać że Kuba jest mistrzem karaoke.
Odwróciłam wzrok i ujrzałam zbliżającego się w moją stronę Reus’a. Nie miałam ochoty na niego patrzeć, a tym bardziej wchodzić z nim w jakąkolwiek dyskusję po tym jak przyłapałam go na tym jak "to" robił z jakąś dziwką. Więc postanowiłam podejść do Ani, ponieważ miałam nadzieję że gdy zobaczy że rozmawiam z przyjaciółką to stwierdzi że nie będzie nam przeszkadzał i sobie pójdzie a ja spokojnie wrócę do domu, chociaż po nim można się wszystkiego spodziewać. Podeszłam do Ani i rozpoczęłam rozmowę:
-Boże!! Co za wioska, no nie?- powiedziałam z mega bananem na twarzy.
-Matko co za wstyd chłopaki przeszli samych siebie. Teraz będzie trzeba jakoś te szkody naprawić.-odpowiedziała Ania ze śmiechem na twarzy pokazując na zdemolowany przez chłopaków żywopłot - Jutro się tym zajmiemy.- dokończyła.
-Ale co teraz z nimi będzie??- zapytałam.
-A co ma być? Zamkną ich na 24h, a potem wypuszczą- odpowiedziała Ania ze śmiechem w głosie.
-No tak ale czy oni nie będą potem mieli jakiś 'zielonych papierów'?- powiedziałam ze zmieszaniem w głosie.
-O kurcze... Faktycznie o tym nie pomyślałam.-odpowiedziała już z innym wyrazem twarzy.
Naszą rozmowę przerwał jeden z policjantów.
-Widzę, że chłopaki nieźle dali w palnik. Zabierzemy całą świętą trójce na izbę wytrzeźwień na 48h. Oczywiście możemy wypuścić ich wcześniej za dokonaniem wpłaty kaucji. I proszę się nie martwić, chłopaki nie będą mieli żadnego wykroczenia.- powiedział policjant.
-Dobrze, rozumiemy. Dziękujemy panu bardzo.- odpowiedziała Ania z ulgą w głosie.
Radiowóz odjechał, a ja postanowiłam wrócić do mieszkania. Niestety Reus nie dał za wygraną i podszedł do mnie. Wiedziałam że tak będzie...
-Ooo! Witam piękną sąsiadeczkę.- powiedział z tym swoim cwaniackim uśmieszkiem, obejmując mnie w talii i przyciągając do siebie tak, że byłam zwrócona twarzą w jego stronę. Nie chciałam patrzeć na te jego oczy, one były takie niewinne w przeciwieństwie do ich właściciela...

-Wiesz co? Daruj sobie. Jasne?- odpowiedziałam z zażenowaniem w głosie odsuwając się od niego i zabierając jego rękę z mojej talii.

Ruszyłam przed siebie, niestety blondyn nie dawał za wygraną i nadal szedł przy mnie.

-Nie powinnaś być teraz sama. Dziś przenocujesz u mnie. Nie odmawiaj, bo wiem, że potrzebujesz teraz z kimś pogadać. Oczywiście daję ci gwarancję nietykalności.- odpowiedział ze słodkim uśmiechem ponownie obejmując mnie w talii. Wyrwałam się z jego objęć.

-  Wiesz czego ja teraz potrzebuję? ŚWIĘTEGO SPOKOJU ! Nie mam ochoty na ciebie patrzeć ! Jesteś żałosny!- wykrzyczałam mu prosto w twarz.

-Ej, ej, ej nie denerwuj się ślicznotko. Powiedz, o co chodzi?- powiedział z przejęciem, patrząc mi się prosto w oczy.

- O co mi chodzi? Po co się do mnie przyczepiłeś? Chcesz się ze mną przespać ?- powiedziałam ze łzami w oczach, przypominając sobie sytuację, gdy pomyliłam pokoje.

-Oj misiu widzę, że trochę się rozmarzyłaś. Ale cóż, jeśli chcesz ja jestem do twojej dyspozycji.

-Jesteś obrzydliwy! Niestety byłam świadkiem obracania tej blondi w sypialni. Jeszcze płacisz jej, żeby się nie wygadała ! Nie chcę ciebie znać ! Nie odzywaj się do mnie nigdy więcej! Nienawidzę cię!- po tych słowach uciekłam.

-Ale to nie jest tak jak myślisz! To wcale nie jest tak ! Proszę cię, nie rób mi tego ! –słyszałam w oddali.

Biegłam przed siebie. Mimo, że do mieszkania miałam spory kawałek postanowiłam pójść na pieszo. Co ja postanowiłam ?! Nie myślałam. Byam bardzo przestraszona całą sytuacją. Nie chciałam z nikim rozmawiać. Nie wiem, czemu, ale poczułam się bardzo zraniona. Dlaczego to bolało aż tak bardzo? Chyba mi na nim zależało. Sama nie wiem, co o tym myśleć.

*Marco*

Ale wtopa…. To nie miało tak być. Jak mogłem pozwolić na to, żeby Natalia uchwyciła ten moment? Teraz na pewno nie będzie chciała mnie znać. Nie mogę jej stracić, muszę wymyśleć coś, żeby mi wybaczyła. Żeby było tak, jak dawniej.

*Natalia*

Po godzinnym „spacerze” byłam w domu. Zauważyłam zaparkowany samochód Marco, więc pewnie już wrócił. Miałam nadzieję, że nie spotkam go na korytarzu. Dobrze, że Maciek nie widział tej sytuacji, byłby dym. Po chwili stałam pod drzwiami mojego mieszkania. Na szczęście po drodze nie natknęłam się na Reus’a. otworzyłam drzwi i weszłam do środka. Szybko ściągnęłam szpilki, strasznie bolały mnie stopy. Postanowiłam na rozluźnienie doczytać książkę. Gdy zegar wskazywał 2:00 zrobiłam sobie odprężającą kąpiel. Akurat gdy wyszłam z łazienki usłyszałam pukanie do drzwi. Gdy je otworzyłam, na wycieraczce widniał piękny bukiet. Żółte róże z czarną wstążką. Było ich ok. 19. Zabrałam goi usiadłam na kanapie. Do bukiety dołączony był liścik:

Piękny bukiet dla pięknej dziewczyny <3

Proszę cię, zejdź szybko na dół. Muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego.

Twój ulubiony sąsiad ;*

Od razu zorientowałam się, że bukiet jest od Reus’a. Nie miałam ochoty go widzieć, ale przekupił mnie kwiatami. Byłam ciekawa, co takiego ważnego ma mi do powiedzenia. Pośpiesznie się ubrałam, uczesałam i zrobiłam szybki makijaż. Nie wiem, czemu tak się stroiłam, ale wiadomo,przy wielkiej gwieździe piłkarskiej jakoś trzeba wyglądać. Na nogi włożyłam szpilki i szybko zeszłam na dół. Otworzyłam drzwi naszego apartamentowca i ujrzałam napis ułożony ze świeczek : I’m sorry honey. Było ciemno, więc płomienie świeczek było dokładnie widać. Stałam, jak wryta uśmiechając się do siebie. Po chwili poczułam ciepły oddech na mojej szyi. Odwróciłam się i moim oczom ukazał się Marco z kolejnym, ogromnym bukietem. Tym razem były one czerwone.

- Wybacz mi.- powiedział krótko, zwięźle i na temat. – Obiecuję, że nigdy więcej nie będziesz świadkiem takiego czegoś. Przepraszam Natalciu- powiedział po polsku.

-Wiesz co, muszę ci powiedzieć, że się postarałeś. To jest prześliczne. Dziękuję. Nie wracajmy do tamtego wydarzenia. Co się stało to się nie odstanie. Przytulas w nagrodę- dokończyłam i mocno go przytuliłam. Marco delikatnie pocałował mnie w czoło.

Zauważyłam, że praktycznie z każdego okna naszego bloku ktoś wygląda. Ludzie patrzyli na nas, jak na jakiś idiotów, lecz postanowiłam nie zwracać na to uwagi. Marco zgasił wszystkie świeczki i zaproponował mi długi spacer. Mimo, że było już po 3:00 i strasznie bolały mnie nogi, zgodziłam się. Uwielbiałam nocne spacery widok naszego miasta nocą.Światło lamp delikatnie oświecało nam drogę przez park. Nie mówiliśmy nic. Trudno było nam nawiązać jakikolwiek temat, ponieważ prawie się nie znaliśmy. No może ja trochę o nim wiedziałam, ale nie będę z nim rozmawiać o panienkach, jakie przeleciał. Usiedliśmy na pobliskiej ławce. Był środek nocy, aczkolwiek było bardzo ciepło. Zaczęłam drżeć, nawet nie wiem z jakiego powodu. Marco przysunął się do mnie i objął ramieniem.

-Weź tą rękę.-powiedziałam spokojnie.

-Dlaczego?

-Bo mi niewygodnie.- bardzo bałam się jego bliskości.

-Haha, ok.- odparł ze śmiechem biorąc rękę z mojego ramienia i odsuwając się na poprzednie miejsce. Nastała krępująca cisza.

-Yyyyy… ciekawe, jak chłopaki.- przerwał ją Marco.

-Pewnie siedzą w izbie wytrzeźwień.- powiedziałam ze śmiechem.

-Haha, no możliwe.

-Boże, jaki wstyd..- odpowiedziałam unikając wzroku Reus’a.

-Nie, dlaczego? Każdy ma prawo się zabawić. Alkohol jest po to, by go pić.

-Tak, to czemu ty nie piłeś?- zapytałam mrużąc oczy.

-Ważniejsze sprawy miałem do załatwienia, nie miałem czasu.- odpowiedział poważnie, lecz po chwili uświadomił sobie, że palnął głupotę.

-Yyy… No tak.- odparłam z zażenowaniem. –Wiesz, ja muszę już iść. Późno się zrobiło.- dokończyłam wstając z ławki.

-Poczekaj !- powiedział łapiąc mnie za nadgarstek.

Gdy się odwróciłam, moją uwagę zwróciła niska blondynka biegnąca w naszą stronę. Gdy dobiegła, dopiero ją poznałam………..

Wybaczcie, że tak długo musiałyście czekać na nowy rozdział, ale przykre wydarzenia, które nas spotkały, przeciągnęły trochę pojawienie się go na blogu. Bardzo, bardzo, ale to bardzo przepraszamy ;( Następny rozdział mamy już przygotowany, dodamy go, gdy pod tym rozdziałem będzie 8 komentarzy. Również  może być  ich więcej, nie obrazimy się ;)) Komentarze znaczą dla nas wiele, dodają wielkiej motywacji. Obecny rozdział pozostawiamy do Waszej oceny. 

Buziaki ;****

 ~Paulina i Justyna~

Zapraszam na bloga, prowadzonego przez Paulinę. Czytam i polecam ;)) Jest świetny, warto na niego zajrzeć.

 http://why-are-you-avoiding-me.blogspot.com

~Justyna~

Rozdział 5~ Chyba pomylił cukier z solą~

Muzyka do rozdziału

Rozłączyłam się i wróciłam do lektury. Czytałam do późna. Gdy zegar wskazywał 23:00 postanowiłam pójść pod prysznic i iść spać, ponieważ byłam wykończona po dzisiejszym dniu na uczelni.

*Natalia*

Obudziły mnie promienie słońca wpadające do mojego pokoju. Spojrzałam na zegarek:  8:02, co oznaczało spóźnienie na uczelnię. Przewróciłam się na drugi bok. Postanowiłam odpuścić sobie dzisiejsze lekcje. Jednak długo nie pospałam, ponieważ poczułam coś mokrego na mojej twarzy. Otarłam twarz pościelą, uniosłam wzrok do góry i ujrzałam stojącego nade mną brata z zaciszem na twarzy i butelką wody w ręku.

-Wypad mi z tym .- jego reakcja nie była taka, jakiej się spodziewałam.

-Guten Morgen !- ukazał rząd śnieżnobiałych zębów.

-Z kim ja żyję.- skwitowałam i powolu zwlekłam się z łóżka podążając do toalety.

W głowie miałam niecny plan. Wlałam lodowatej wody do miski. Postanowiłam urządzić braciszkowi słynnego splash’a. Zrzuciłam z umywalki porcelanową mydelniczkę, która z hukiem upadła na marmurową podłogę. Wzięłam miskę i szybko ustawiłam się koło drzwi.

-Ałł!! Maciek pomóż !! Jak boli…- jęknęłam.

-Co się stało?! Już idę.- powiedział z przejęciem brat otwierając drzwi. Zaraz zawartość miski wylądowała na jego ciele.

-Co to  ma być?!

-Jak to co, splash braciszku- powiedziałam z uśmiechem trzepocząc rzęsami.

-Zamilcz.-odpowiedział wycierając się ręcznikiem.

-Proszę bardzo.- wyszłam odruchowo trzaskając drzwiami. Ubrałam się i postanowiłam zrobić śniadanie na zgodę składające się z omletu z owocami.

-Zawsze wiesz, jak mnie zaskoczyć.- powiedział ze smakiem patrząc na śniadanie.

Zjedliśmy rozmawiając i śmiejąc się. Przy okazji dowiedziałam się o dzisiejszym treningu. Z chęcią się zgodziłam, bo wiedziałam, że spotkam tam Reus’a. Jak to?! Ja chcę widzieć tego chama? Tak, chcę go widzieć, nie wiem, dlaczego, ale chcę. Coś mnie ciągnie do tego człowieka, ale nie wiem co. Maciek dziwnie się na mnie patrzył, po chwili nie wytrzymał i zapytał:

-Co ty tak się szczerzysz do tego talerza?

-A nie, nic. Tak sobie myślę.

-Ty myślisz? Przecież ty nie masz mózgu.

-Goń się.- powiedziałam z lekką złością w głosie, znałam się na żartach, ale Maciek doprowadzał mnie do szału.

-Oj dobra, nie denerwuj się już. Aa…słyszałem, że mamy jakieś plany na wakacje.

-NO bo tak sobie pomyślałam z Anią, że wybierzemy się gdzieś w piątkę.

-Jak w piątkę? My się już z chłopakami umówiliśmy, że ty z Anią i resztą Wags gdzieś jedziecie, a my ostry melanżyk…-zawył.

-Co?! Ale mieliśmy jechać w piątkę.- odparłam zmieszana.

-Zmiana planów. Szykuj się mała,jedziemy. Po treningu jedziemy w sprawie mieszkania.

-Nigdzie nie jadę z tobą!-krzyknęłam.

-Jedziesz.-odparł, wziął mnie na ręce podążając w kierunku samochodu. Postanowiłam się nie sprzeciwiać.

*10 minut później przed Signal Iduna Park*

Gdy Maciek parkował samochód od razu zwróciłam uwagę na Reus’a z cwaniackim uśmieszkiem machającego w moją stronę.

-Co ten palant ode mnie chce.- skwitowałam wysiadając z samochodu i podążając w stronę stadionu.

-Kochanie. -podbiegł do mnie.-dzisiaj będzie rwanie.- dokończył zdyszany.

-Spieprzaj.- powiedziałam zwykłym tonem głosu.

-Uuuu… Ktoś tu wstał lewą nogą.- charakterystyczny uśmiech w ogóle nie znikał mu z twarzy.

-Jak ktoś oblał mnie lodowatą wodą, to nie zwracałam uwagi, którą nogą wstaję.

-Aaa….  Jednak wykonał.- powiedział ledwo powstrzymując się od śmiechu.

-O czym ty mówisz?- odparłam z zaskoczeniem.

-O niczym słonko.- odpowiedział namiętnie mnie całując.

-Co to ma być ?!- zfurstrowana oddałam mu cios w policzek.

-Uuuu.. Wykonał.- oglądający z daleka Dortmundczycy zawyli niemal równocześnie. W odpowiedzi dostali ode mnie jedynie wrogie spojrzenie. Odeszłam szybko od Reus’a podążając w kierunku Ani czekającej na mnie przy swoim Porsche.

-Co ty taka zła?- zapytała z niedowierzaniem  (pomimo trudności, które mnie spotykały zawsze miałam dobry humor)

-A może jakieś „hej”? –odparłam z ironią.

-Yyy.. Hej-  ze zmieszaniem pocałowała mnie w policzek. –To idziemy?- dokończyła pokazując ręką na stadion.

-Nie chcę tam iść . Jedźmy do jakiejś kawiarni, bo mnie zaraz szlag trafi.

-Jasne, obgadamy te wakacje.- odparła wsiadając do samochodu. Uczyniłam to samo.

*Marco*

No to Natalka się zdenerwowała. Pewnie nic nie pamiętała z przedwczorajszej imprezy, skoro nie wiedziała o co chodzi z tym wyzwaniem. Oj.. Jaka ona słodka, jak jest zła. Muszę ją zdobyć. Wiem, że muszę się postarać, ale jakoś muszę. Fajna z niej laska, w stylu „na jedną noc”. Trzeba ją jakoś uwieźć, ale to nie będzie trudne. Każda nie może mi się oprzeć. Gdy trenowałem, cały czas wypełniała moje myśli. Czyżby była dla mnie czymś więcej, jak kolejną naiwną laską na jedną noc? Nie, to niemożliwe.

*Natalia*

*10 minut później*

Szybko zapomniałam o całym zajściu przed stadionem. Ania to skarb. Pomaga mi zapomnieć o wszystkim. Odpięłam pasy, wysiadłam z samochodu i moim oczom ukazała się piękna kawiarnia.

-Fajna, nie? Zawsze tu przychodzę z Robertem.

-Genialna. Ciekawe, jak wygląda w środku.

-No to chodź. A może później wybierzemy się na jakieś zakupy?

-Dzisiaj nie mogę, mamy z Maćkiem poszukać mieszkania.

-Szkoda. Pojedziemy innym razem.

Usiedliśmy niedaleko baru, przy którym siedziała jakaś dziewczyna z chłopakiem, pewnie byli parą.

-Podać coś paniom?- moim oczom ukazała się kelnerka, wyglądała na miłą osobę.

-Poproszę kawę mrożoną.- odpowiedziałam z uśmiechem.

-Dla mnie to samo. I jeszcze dwa desery z bitą śmietaną.

Gdy kelnerka odeszła, zapytałam:

-Ty i deser z bitą śmietaną? Coś mi tu nie pasuje.- zapytałam z niedowierzaniem.

-Pieprzyć to. Tobie się przyda trochę kalorii. Wyglądasz, jakbyś była niedożywiana.

-Maciek mnie żywi spalonym spaghetti.- odparłam z pokorą, na co Ania wybuchnęla niepohamowanym śmiechem. Gdy się uspokoiła, zaczęla drążyć temat wakacji.

-Bo wiesz, ja tak sobie myślałam, że po co nam chłopaki, co tylko będą cały czas pieprzyć o laskach, jakie wyrwali.

-No w sumie tak, będą nam tylko przeszkadzać.-odpowiedziałam spoglądając na parę, która się dziwnie zachowywała.

-Nie zwracaj na nich uwagi, to paparazzi, chcą zrobić z byle czego sensację. Przyzwyczajaj się. No to jaki skład?

-Ty , ja, Inga, Cathy, Riri, Ewa i Agata.

-A Julia?

-Ona nie może, mówiła, że ma kupę nauki.- powiedziałam zasmucona.

-Jak to, przecież mówiła, że… A no szkoda.

-Co ci mówiła?

Pewnie bym z niej to wydusiła, ale mój telefon dawał znać, że ktoś próbuje się ze mna skontaktować.

-Do tej rozmowy jeszcze wrócimy- pogroziłam jej palcem.

-Halo?

-Gdzie jesteś?

-A kto mówi?

-Król Maciuś I

-Boże…. Jestem w kawiarni

-Czekam na ciebie koło stadionu.

-A może ja nie mam ochoty tam iść

-Reus na ciebie już czeka

-Pier**lisz?

-Nie pie*dol, bo rodzinę powiększysz, będą małe Reusiaczki

-Spieprzaj

Przerwałam połączenie, lecz Maciek nie dawał za wygraną.

-Jeszcze jedno słowo o Reus’ie, to wszystkie zęby stracisz.

-Dobra, już poważny jestem. Chcę widzieć cię za 10 minut pod stadionem.

-A ja bym chciała słonia na złotym łańcuszku.

-Chodzi o mieszkanie. –po tym w mojej słuchawce rozbrzmiał się głos przerwanego połączenia.

-Kurczę, Ania muszę już iść.- powiedziałam wstając z fotela w kształcie filiżanki.

-Maciek dzwonił?

-Nom. Chce mnie widzieć pod stadionem za 10 minut.

-Ja i tak po Roberta jadę, to choć ze mną.- obdarzyła mnie serdecznym uśmiechem.

-Dzięki, jesteś wielka.- również się uśmiechnęłam.

*30 minut później*

Gdy Ania wysadziła mnie pod Iduną, zaraz wylądowałam w samochodzie Maćka. Odebraliśmy bagaże spod hotelu i zaczęliśmy zmierzać… sama nie wiem gdzie. Po pół godzinie wjechaliśmy w całkiem fajne osiedle. Byłam zdziwiona. Czemu? Moim oczom ukazały się bloki, a nie domy. Zaparkowaliśmy pod jednym z nich. Muszę powiedzieć, że to było naprawdę fajne osiedle. Zadbane, ładne, a bloki wydawały się być  naprawdę luksusowe. Wypakowaliśmy bagaże i zaczęliśmy zmierzać ku drzwi, lecz moją uwagę zwróciło coś innego. Pod naszą klatką zaparkowany był czarny Aston Martin, identyczny, jaki ma Reus. Ale wszystkie samochody stojące w pobliżu bloku były sportowe i drogie(znałam się na motoryzacji), więc nie przejęłam się tym widokiem. Po chwili nie wytrzymałam i zapytałam Maćka:

-A co z sąsiadami?

-Sąsiedzie z góry, starsze państwo, przemili ludzie.

-A z dołu?- drążyłam temat.

- Nie wiem, skąd mam  wiedzieć?- zapytał ze złością otwierając drzwi.

-Dobra, nie wyrywaj się tak.- trochę nie zrozumiałam jego reakcji.

Gdy Maciek otworzył drzwi, nie wierzyłam własnym oczom. Maciek ma świetny gust, mieszkanie było przepiękne.

-I jak, podoba się ?- zapytał z uśmiechem Maciek.

-Mieszkanie moich marzeń.- podeszłam do niego i przytuliłam, jak najmocniej umiałam.

-Wiedziałem ci się spodoba. Zapoznaj się ze wszystkim, a ja idę się odświeżyć.

Gdy Maciek poszedł do łazienki od razu rozległo się głośne pukanie do drzwi. Z pośpiechem je otworzyłam, a moim oczom ukazała się bardzo znajoma sylwetka….

-Witam sąsiadeczkę !- powiedział z uśmiechem Reus trzymając w ręku talerzyk z szarlotką, na sobie miał różowy fartuszek.-Dopiero upiekłem ciasto, może masz ochotę?

-Mam ochotę, ale walnąć ci serdecznie w twarz. Tak na powitanie.-nie wiem czemu, ale do oczu zaczęły napływać mi łzy.

-Spokojnie, oddychaj. Ciasto kładę na stole. Jak ci zasmakuje, jestem naprzeciwko.-odparł z szyderczym uśmiechem kładąc talerzyk na stoliku  odchodząc.

-Nie, nie, nie !- zaczęłam się drzeć jak opętana. –Maciek! Co to ma być !? Czemu mi to robisz?! Czemu mi nie powiedziałeś?!- zaczęłam zasypywać go pytaniami.

-Uspokój się.- złapał mnie za barki patrząc mi się prosto w oczy.

-Mam tego dość….. Ja nie chcę tu mieszkać.- powiedziałam już trochę opanowana.

-Natalia, ja nie wiem co się z tobą dzieje ? Czemu ty go tak nienawidzisz? Zobacz, ciasto nam przyniósł. Mmm…. Jakie dobre.- powiedział kosztując szarlotki gospodyni Marco, lecz zauważyłam, że nie mógł go przełknąć, mało tego po chwili zaczął kaszleć, co mnie bardzo rozśmieszyło. Przed chwilą płakałam, teraz się śmieję.  Kobieta zmienną jest.

-Ta, pyszne.- powiedziałam z ironią.

-Chyba pomylił cukier z solą. Ale widzisz, jak się stara. Już na wstępie częstuje nas ciastem, a co będzie potem?

-Weź nie pieprz już. Nie mam ochoty tego słuchać.

-Chyba o czymś zapomniałaś.- zapytał pokazując na zegarek.

-No co, 18. No co. Aaaa!! Impreza!

-No właśnie, więc się szykuj, bo Reus nie będzie na nas czekał.- powiedział odwracając głowę, żebym nie widziała, że się śmieje.

-Jak to? My z Reusem? Niee ja nie zdzierżę.- jęknęłam.

-Zdzierżysz, chyba, że chcesz iść na pieszo.

-A nie możemy jechać swoim autem?- podniosłam do góry brwi.

-Ale nie będziesz piła. Ja się nie poświęcę- powiedział szperając w walizce.

-Jasne, nie mam zamiaru.- odparłam wchodząc do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, umyłam i uczesałam włosy w koka, umalowałam się i ubrałam. Do całej stylizacji pasowały kremowe szpilki.

Gdy wyszłam z łazienki na kanapie siedział wystrojony Reus z Maćkiem.

-Boże…. Nie wytrzymam.- powiedziałam do siebie prawie niesłyszalnie przewracając teatralnie oczami.

Do głowy przyszedł mi szatański plan. Postanowiłam ignorować Marco. Traktować go tak, jakby w ogóle go nie było.

-Dobra, jedziemy.- odparłam biorąc kluczyki do auta z dębowego stolika.

-Mraśnie wyglądasz, kocie.- powiedział Reus przygryzając wargę. Tak jak postanowiłam, nie odzywałam się do niego. Podobnie, jak jechaliśmy na imprezę. Był zakłopotany. Nie wiedział, o co chodzi. Ledwo powstrzymywałam się od śmiechu.

*25 minut później*

Jak zawsze spóźnieni. Zabawa trwała w najlepsze. W progu przywitał nas ledwo trzymający się na nogach Robert w bokserkach.

-Jadę po gorzałę!- zwrócił się do mnie po czym upadając na dywan.

-Jezu, Ania zobacz, czy mu się nic nie stało.- powiedziałam ze strachem w oczach patrząc na Anię i spoglądając na leżącego Roberta.

-Spokojnie, nic mu nie będzie.-odpowiedziała lekko podchmielona Ania.

-Zapraszam do tańca!- nim się zorientowałam znalazłam się na parkiecie z Marco. Muszę przyznać, że świetnie tańczy. Nie chciałam robi przedstawienia, więc postanowiłam się nie sprzeciwiać. Po godzinie szaleństw na parkiecie zmęczona upadłam na kanapę.

-To teraz tradycja każdego wieczorku.- zachichotał Rybus kładąc pustą butelkę na szklanym stoliku.

-O nie. Ja się na to nie piszę.- powiedziałam wstając z kanapy.

Po chwili byłam na górze. W tym domu byłam pierwszy raz, więc nie wiedziałam, gdzie jest jakie pomieszczenie. Postanowiłam nie schodzić na dół i pytać o łazienkę, bo pewnie zaraz namówiliby mnie do tej durnej gry. Otworzyłam pierwsze lepsze drzwi. Niestety była to sypialnia. A tam…. Myślałam, że zaraz zwymiotuję. Był  tam Marco i robił „to” z jakąś laską. Zamknęłam starannie drzwi, by nie usłyszeli i poczułam się zazdrosna. Dlaczego ja byłam zazdrosna o jakiegoś pustaka?! Nie wiem. Nie mogłam przestać o tym myśleć. Otworzyłam drugie drzwi i zbawienie. To była łazienka. Weszłam do niej i zaczęłam poprawiać makijaż. Po chwili usłyszałam głos Marco i tej dziewczyny.

-Ile?

-250.

-Masz i nikt o tym nie wie.

Ona coś jeszcze mu odpowiedziała, ale nie zrozumiałam co, ponieważ z wanny wyłowił się Kuba z pustą butelką wódki, a na głowie miał czapeczkę zrobioną z gazety.

-Ze mną się nie napijesz?- wydarł się na cały regulator.

-Ciii…..- uciszałam go, lecz ten nie dawał za wygraną.

-Szła dzieweczka do laseczka, do zielonego, oho!

-Zamknij się!- powiedziałam  najciszej, jak mogłam.

-Gdzie jest ta ulica, gdzie jest ten dom!

-Proszę cię, ucisz się! – powiedziałam już głośniej.

Gdy skończył swój koncert, wrócił do wykonywanej wcześniej czynności: czyli do spania. Gdy upewniłam się, że Marco zszedł na dół, zrobiłam to samo. Tylnymi drzwiami wyszłam na zewnątrz. Spacerowałam i myślałam o całym zajściu na piętrze. Nie długo, ponieważ po chwili usłyszałam sporą ilość głosów śpiewających biesiadne pieśni. Po chwili rozległ się dźwięk syren. W oddali ujrzałam niebiesko-czerwone światła. Spodziewałam się najgorszego………

Mamy 5 rozdział. Teraz będę dodawała dłuższe rozdziały.

Będą pojawiać się raz na 2 tygodnie.

Jak myślicie, czy imprezowicze są związani z zajechaniem policji?

Rozdział…. Chyba mi się podoba. Nie dodałabym czegoś, co mi się nie podoba.

Początek rozdziału napisałam razem z Pauliną, resztę napisałam ja.

Pozostawiam go do Waszej oceny.

~Justyna~

Bardzo dziękujemy Wam za prawie 3 tysiące wyświetleń. Jesteście wielkie ♥

Jedna mała prośba do anonimek : podpisujcie się w komentarzach, bardzo prosimy ;**

~Paulina i Justyna~

CZYTASZ~KOMENTUJESZ~MOTYWUJESZ

Rozdział 4 ~To zrzucaj z siebie resztę~

Muzyka do rozdziału

-Zapnij spodnie.- zwróciłam się do niego odsuwając się.

-Uppss….- powiedział po cichu wykonując wspomnianą  wcześniej przeze mnie czynność.

-No to pocałujcie się .-powiedział brat z mega bananem na twarzy.

*Natalia*

-Hehe, no śmieszny jesteś- powiedziałam ironicznie.

-Sory, ale takie wyzwanie i musisz je wykonać bez względu na wszystko.- wytłumaczył Maciek.

-Wal się !- odkrzyknęłam dostając wrogie spojrzenie od brata.

-Dobra, dawaj szybko.- namawiał Reus.

-Pierdol się, nie mam zamiaru się z tobą lizać.

-Jak dasz argument, to nie będziesz musiała- dołączył się Robert.

-Jasne, że dam.  1 argument: nie mam ochoty, 2 argument: na pewno nie z nim, 3 argument: już skończyłam grę- powiedziałam i teatralnie się ukłoniłam.

-4 argument: to nie jest argument.- powiedział Mo.

-5 argument: nie ma takiego czegoś, jak wycofanie się z gry.- odparł Robert.

-6 argument: dwie połówki muszą się nie zgadzać na wykonanie zadania- dołączył się do „zabawy” Mario.

-7 argument: wolę inne określenie, niż „dwie połówki”- skarciłam go.

-8 argument: ja się zgadzam, ona nie.- wtórował Reus pokazując na mnie palcem.

-9 argument: nie macie wyjścia.- nawet Ania była przeciwko mnie.

-10 argument: koniec argumentowania, tylko wykonujcie te wyzwanie do jasnej cholery !- odpowiedział z powagą w głosie mój brat. – To co, dajecie ?

-Tak, Nie.-odpowiedzieliśmy równocześnie.

W tej chwili Mario podbiegł do Marco i wyszeptał coś na ucho śmiejąc się

-Ty, to jest dobry pomysł!- powiedział jakby oświecony blondyn z bananem na twarzy.-Nie będziemy musieli wykonywać tego wyzwania, gdy zdejmiesz jakąś część swojej garderoby.-zwrócił się do mnie.

-Chyba cię popier…. Acha, okay.- powiedziałam zdejmując buta.-Proszę Cię bardzo, geniuszu- dokończyłam z uśmieszkiem na twarzy.

-Nie bądź taka spryciulka, prędzej, czy później moje na wierzchu będzie.

-Pożyjemy, zobaczymy. Dobra, kręcę- wypadło na Łukasza.- No to Łuki, pożycz od swojej wybranki serca szpilki, załóż je na swoje nogi , weź żonę na ręce i przejdź się kawałek jak prawdziwa Top Madl.- gdy dokończyłam, wszyscy zaczęli się śmiać bez opamiętania, podobnie jak Piszczu wykonywał zadanie. Nie sprawiło mu to żadnych trudności, pomijając  potknięcie się o mojego buta i upadek na szklany stolik, na szczęście się nie stłukł, ale za to huk obudził Humiego, który smacznie spał na dworze pod oknem.

-Dobra, teraz ja kręcę.- znów wypadło na mnie.

-Natalia teraz pocałuje Marco- powiedział śpiewająco.

-To ja zdejmuję drugiego bucika- odśpiewałam tak samo jak Łukasz.

Grało mi się bardzo dobrze, do tej pory, gdy znów butelka wskazywała mnie. Tym razem kręciła Inga.

-Teraz nie masz wyjścia. Chyba wiesz, co masz robić.

-Proszę Cię, nie rób mi tego- odpowiedziałam błagająco.

-Chyba, że zdejmiesz sukienkę.-Zwrócił się do mnie Marco przygryzając wargę i przemierzając mnie wzrokiem z góry na dół, niczym rentgen.

-Ok.-Powiedziałam krótko zdejmując wymienioną wcześniej część mojej garderoby.

-Uuuuuuuu- męskie grono odezwało  się niemal równocześnie.

-Proszę bardzo, możesz wziąć na pamiątkę.- z impetem rzuciłam w blondyną moją sukienką.

-O… Dziękuję za tak wspaniały prezent, ale od wyzwania i tak się nie wymigasz.

Nie dostał ode mnie odpowiedzi, zawitał u mnie jedynie lekki grymas na twarzy. Pech chciał, żeby znów wypadło na mnie.

-To zrzucaj z siebie resztę.-zaśmiał się Erik.

-Milcz zboczuchu.

-I kto tu jest geniuszem?- zaśmiał się blondyn obejmując moją talię.

-Boże dopomóż… Co ja robię?- powiedziałam do siebie, po czym delikatnie musnęłam wargi Marco. Przeszedł mnie przyjemny dreszcz. Za chwilę oboje zatraciliśmy się w pocałunku. Zapomniałam o całym zgrzycie z nim. Było mi tak dobrze. Nie chciałam tego kończyć. Jednak w porę się opamiętałam i musiałam pomóc sobie aż nogą, żeby oderwać się od Reusa. Wyglądało to nieco komicznie, ale jakoś musiałam sobie radzić.

 Nie spoglądając na niego wyciągnęłam z torby zapasowe ubrania. Wzięłam je z myślą o wodzie.Przecież nie chodziłabym w mokrych ciuchach a kto wie, może zachciałoby mi się kąpać w basenie. Przydały mi się, ale w innym celu. W samej  bieliźnie bym do domu nie wracała, bo przecież swoją sukienkę ofiarowałam Marco.

-Gdzie jest łazienka?- zapytałam się Mario.

-Te drzwi, a co tam?

-Jak co tam , usta muszę przepłukać. Maciek ogarnij się, koniec imprezy.

-Ja chcę do wesołego miasteczka! Na karuzele !- powiedział niczym pięcioletnie dziecko.

-Macie go natychmiast doprowadzić do pionu, bo nie ręczę za siebie.

Gdy wróciłam z toalety stał tak prosto, jakby połknął co najmniej kij od baseball’a.

-Idziemy braciszku, dzięki za zabawę.

-Nie dostałam już odpowiedzi, ponieważ wszyscy byli tak wstawieni, że nie wiedzieli co się dzieje wokół nich. Jak to mówią: party hard.

*Następnego dnia*

Obudziłam się w dobrym stanie, lecz gorzej mój brat. Ten leżał w łóżku i nie mógł się ruszyć.

-Powiedz Klopp’owi, że nie dam rady przyjść na trening.- ledwie słyszalnie wydusił z siebie trzymając się za głowę.

-A jak się zapyta dlaczego ?

-Nie wiem, wymyśl coś.

-Wstyd mi za ciebie.- powiedziałam wręczając mu szklankę wody z lekarstwem w dłoni.

-O co ci chodzi?- powiedział po zażyciu leku.

- O co mi chodzi? Upiłeś się jak świnia. Tłumaczyłam ci, prosiłam, a ty dossałeś się do butli i pieprzyłeś trzy po trzy.- powiedziałam z uniesionym głosem.

-Nie wiem, o co ci biega. Wesoło było, wszyscy się śmiali.

-Ta, szczególnie jak spadłeś z krzesła.- odparłam z powagą. –Wiesz co ? Zdychaj tu. Ja wychodzę.- dokończyłam.

-A idż do diabła.

Zdenerwowana wyszłam z pokoju brata i mocno trzasnęłam drzwiami.

-Dobrze się czujesz? Chcesz żeby nas stąd wyrzucili ?!!-bulwersował się brat za drzwiami.

 -No chcę, może nareszcie się ruszysz  i poszukasz jakiegoś domu dla nas !-odpowiedziałam z zażenowaniem.

-Ale nie musisz od razu demolować hotelu!!!

-A wal się!!!-wykrzyczałam ze złością.

 Po 'starciu' z bratem poszłam szybko do swojego pokoju. Byłam na niego cholernie wściekła po tej imprezie za to, że przez niego musiałam się obnażać publicznie, a najgorsze było to, że przez tego idiotę musiałam przelizać się z tym chamem Marco bleeeeee o matko to było okropne fujj. Nie, to było cudowne, nigdy jeszcze nie czułam się tak dobrze. Jejku ale on wspaniale całuje, jest taki delikatny i słodki. Achh i te jego cudne oczka. Że co ?!!! Natalia! Opanuj się nie myśl o tym chamie przecież on nie jest chłopakiem dla ciebie!!! Moment pocałunku z Reusem wypełniał moje myśli, nie mogłam o tym zapomnieć. Chyba się nie zakochałam? Hmm... No jasne, że nie. Przecież ja nie umiem kochać, nikogo nigdy nie kochałam i nie będę. Życie mnie tego nauczyło. Jakie życie? Nauczył mnie tego ojciec! Przecież on nigdy nas nie kochał... On tylko kochał swój alkohol, nic więcej.! On tylko potrafił nas krzywdzić i ranić... Łzy popłynęły z moich oczu. Usiadłam na łóżku i zaczęłam płakać. Mój brat widocznie mnie usłyszał, bo wyszedł ze swojego pokoju i przyszedł do mnie. Usiadł obok mnie i mocno mnie przytulił.

 -Natala? Co się dzieje? Czemu płaczesz? Mam nadzieje, że nie płaczesz przeze mnie. Nie chciałem cię urazić.-zapytał, cały czas trzymając mnie w ramionach.

Odchyliłam głowę i popatrzyłam mu prosto w oczy. Było mi trudno opowiadać o przeszłości, ponieważ to tak bardzo bolało...

-Wiesz? Tak sobie usiadłam i przypomniał mi się ojciec... Wszystko wróciło.- powiedziałam z łzami w oczach.

 Brat jeszcze mocniej mnie do siebie przytulił i powiedział: -Nie bój się to co było już nigdy nie wróci. Nie płacz. Jestem przy tobie i zawsze będę. Tylko proszę cię nie płacz bo mi ciebie szkoda. Nienawidzę jak takie śliczne dziewczyny płaczą.

-Oj widzę, że ci się na wyznania zebrało. Dziękuję braciszku. Kocham cię. Już mi lepiej- odpowiedziałam ocierając rękawem łzy i delikatnie się uśmiechając.

-O i o to chodzi. Taki uśmiech masz mieć na twarzy cały czas.-brat uśmiechnął się do mnie i wstał z łóżka.

-Dziękuję braciszku, że jesteś. Wiesz co? Pójdę ci na rękę i powiem Klopp’owi że nie będzie cię dziś na treningu.

 -No jak chcesz to potrafisz siostrzyczko. Grzeczna dziewczynka.

-I tak cię nie lubię. A teraz wyjazd mi stąd bo śmierdzisz. Idź się umyj.- zaczęłam nabijać się z brata. Maciek z zadowoleniem na twarzy schylił głowę i powąchał swoją koszulkę pod pachami, i od razu uśmiech z jego twarzy przerodził się w skwaszoną minę.

-Upsss wyjątkowo, ale to wyjątkowo przyznam ci rację. Śmierdzi ode mnie jak bym się pół roku nie mył. Pójdę się umyć. -roześmiał się i poszedł do łazienki pod prysznic.

Zegar wskazywał 17:30, więc szybko się przebrałam i wyszłam z hotelu. Szłam w kierunku stadionu, gdy nagle zza ławki w parku wprost pod moje nogi wyskoczył Reus. Skrzywiłam się i powiedziałam:

 -O nie jeszcze ciebie mi tu brakowało.

-Ja też się bardzo cieszę że cię spotkałem.-odpowiedział z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy.

 -No faktycznie tak się cieszę, że zaraz nie wytrzymam tej euforii i ci przyłożę.-powiedziałam ze zdenerwowaniem, przypominając moment w którym mnie zwyzywał jak oblał mnie wodą.
 –Oj niedobra dziewczynka, niedobra.-odpowiedział przymrużając jedno oko.

 -Gdybym była dobra to byś mnie zjadł a tak to chociaż jeszcze sobie pożyję na tym pięknym świecie.

 - Ej ale tylko mnie nie bij!! Bo ja nie chcę żeby mnie w szpitalu potem składali.-zaczął się śmiać.

-Nie kompromituj się. Ja się śpieszę, nie mam czasu tu z tobą się użerać.-powiedziałam odchodząc od Reusa. Ten dorównał mojego kroku i objął mnie ręką w talii. Zabierając jego rękę i oddalając się od niego, powiedziałam:

-Zabieraj te łapska! Trzymaj się ode mnie w odległości pięciu metrów i ani kroku bliżej!!-wykrzyczałam.

-Oj dobrze, dobrze księżniczko już oddalam się.-powiedział z uśmiechem oddalając się pół kroku ode mnie.

-Jak dla ciebie to pani Natalio, a nie księżniczko. A i mam ci pokazać ile to jest 5 metrów bo widzę, że na matematyce to chyba spałeś.-odpowiedziałam idąc cały czas w przed siebie w kierunku stadionu.

-Nie spinaj się tak mała. Złość piękności szkodzi. Widzę, że idziesz na stadion. No to dotrzymam ci towarzystwa bo ja właśnie też idę na trening.

-No niestety będę musiała zmęczyć jakoś twoje towarzystwo. Ale ja się dziwię, że ty w ogóle wyszedłeś z domu po tym jak się wczoraj schlałeś  że aż Mario musiał cię z domu do samochodu na rękach odnosić i zawieźć cię do domu.

 -A widzisz skarbie lata praktyki i łeb do alkoholu robią swoje.- powiedział śmiejąc się.

Nie odezwałam się już ani słowem aż do końca drogi zresztą Marco też nie. Co chwilę zerkał na mnie, czułam to. Weszliśmy na stadion. Ja zaczęłam iść w kierunku murawy, a Marco w kierunku szatni. Odwrócił się do mnie i powiedział:

 -Miło się z tobą gadało piękna. Jeszcze się spotkamy. Do zobaczenia.

Ja tylko odwróciłam głowę i spojrzałam na niego cały czas idąc w kierunku murawy.

 *Marco*

 Kurde niezła laska z tej Natalii. Ale nie dość, że śliczna to jeszcze zabawna i taka słodka i bezbronna kiedy się ze mną kłóci. I na dodatek świetnie całuje. Zainteresowała mnie. Muszę się z nią koniecznie spotkać jeszcze raz.

*Natalia*

 Klopp siedział na ławce rezerwowych. Podeszłam do niego i starałam się usprawiedliwić nieobecność brata na treningu.

-Dzień dobry.

 -No witam. A gdzie Maciek.

 -No właśnie ja w tej sprawie. Otóż Maciek się rozchorował ma gorączkę źle się czuje i nie da rady dziś trenować.

-A ta choroba to nie jest przypadkiem kacyk po jakiejś imprezce? -powiedział Klopp z uśmiechem na twarzy.

-Nie nie skądże on naprawdę jest chory.-powiedziałam ze zmieszaniem.

 -No niech mu tam będzie. Niech sobie chłopina odpocznie. Ale jak tylko wróci to dopierdzielę mu takie ćwiczenia że mu się tej choroby odechce.-zaśmiał się.

 -Dobrze przekaże mu na pewno się ucieszy.-Również się roześmiałam i ruszyłam w kierunku trybun.

Ujrzałam siedzącą i machającą w moim kierunku Anię. Uśmiechnęłam się i podeszłam do niej.

 -Hej Natalka.-z uśmiechem powitała mnie Ania.

-Hej Ann.-odpowiedziałam również z serdecznym uśmiechem.

-Czemu tak szybko zniknęłaś z imprezy u Mario?

-Yy... no bo wiesz...-zmieszałam się.-No dobra powiem ci prawdę. To przez tą butelkę. Wiesz musiałam się całować z tym oblechem Reusem, a ja mam do niego zrazę po tej akcji z wodą no i po prostu wolałam wyjść niż dostawać kolejne jakieś zboczone wyzwania z tym idiotą.-opowiedziałam przyjaciółce o całym zdarzeniu.

-No rozumiem. Ale uważaj na niego bo on może cię naprawdę skrzywdzić. Zresztą opowiadałam ci jak on traktuje dziewczyny.-przypominała Ania.

 -Tak wiem pamiętam jak mnie przed nim ostrzegałaś. Zresztą nie mam 'planów' związanych z nim.

 -I bardzo dobrze. Wiesz co? Jutro z Robertem organizujemy taką małą imprezę. Może wpadniecie z Maćkiem? Będziecie mile widziani.

-A dziękuję w imieniu Maćka i swoim za zaproszenie. Na  pewno wpadniemy, przyda nam się trochę rozrywki.

-Okey. Impreza jest u nas w sobotę o 18:00.

-Okey. Na pewno będziemy.

-Już niedługo wakacje, chłopaki będą mieli przerwę w treningach. Może wybierzemy się gdzieś razem ja, Robert i ty z Maćkiem?- zapytała Ania z niecierpliwością czekając na odpowiedź.

-A wiesz, że to może być świetny pomysł. My z Maćkiem nie mamy żadnych planów, a z drugiej strony już dawno razem we czwórkę nie byliśmy na wakacjach.-powiedziałam przypominając sobie dawne, razem spędzane wakacje.

 -No widzisz, a zawsze gdy razem wyjeżdżaliśmy było naprawdę super.

-odpowiedziała z uśmiechem Ania.

-To w takim razie musimy się gdzieś spotkać na kawę i to wszystko omówić.

-No dobrze to ja dam ci znać gdzie i kiedy.

 -Pewnie. Bedze czekać na info od ciebie. A teraz przepraszam cię bardzo ale ja muszę lecieć do hotelu bo Maciek jest w katastroficznym stanie po tej imprezie.-powiedziałam ze śmiechem.

 -Ty nawet nie pytaj o mojego Roberta. Do szóstej rano mi pieśni biesiadne pod oknem wyśpiewywał.-Ania wpadła w śmiech.

-To musiał być niezły widok. Ale Robert przynajmniej dał radę przyjść na trening o własnych siłach.

-Jak on sobie popije to wstępuje w niego inna dusza on jest wtedy nieobliczalny. Ale na szczęście dał radę przyjść na trening.

 -Ja już lecę do Maćka.-powiedziałam i dałam Ani buziaka w policzek na pożegnanie. –

Do zobaczenia! -krzyknęła gdy się od niej oddaliłam.

Zbliżała się 19:20 gdy wychodziłam ze stadionu. Na szczęście nie było jeszcze bardzo ciemno, w końcu był maj. Weszłam do hotelu, a potem prosto do naszego pokoju. Gdy Weszłam do środka czekał już na mnie mój brat z kolacją. Oczywiście zrobił spaghetti bo nic innego nie potrafił. Ale i to mu dziś zbytnio nie wyszło bo już od samego wejścia czuć było zapach spalenizny.

-Hej. Jakoś cię wytłumaczyłam. A widzę że kolację zrobiłeś. To w ramach podziękowań za wyświadczoną przysługę? -zapytałam przymrużając jedno oko.

-Oj tak dokładnie. Zrobiłem pyszną kolację jakiej jeszcze nie jadłaś, padniesz z wrażenia. No wcinaj.-odpowiedział i zaczął jeść.

Spróbowałam kolacji i powiedziałam ze śmiechem:

-Wiesz Master Chef nie chcę podważać twoich umiejętności ale masz rację tak ohydnej kolacji to ja w życiu nie jadłam. Padnę po zatruciu.

-Dziękuję, dziękuję za te wszystkie komplementy. Od dziś zwracaj się do mnie Master Chef. -powiedział z powagą.

-Chciałbyś mogę się zwracać do ciebie szefie spalenizny. Tego nie da się jeść.-wybuchłam śmiechem.

-Oj tam nie przesadzaj. Może i trochę przypaliłem ale to tylko trochę. Jedz i nie narzekaj dobre jest.-odpowiedział zjadając resztę makaronu z talerza.

-Chcesz mnie otruć? Wiesz co? Ja jednak zrobię sobie kanapkę.-powiedziałam nadal się śmiejąc.

 -Jak chcesz. Po prostu nie potrafisz dostrzec mojego talentu. Ja jestem urodzonym kucharzem.-odpowiedział z poważną miną na twarzy.

 -Ja myślałam, że ty jesteś urodzonym piłkarzem, a nie kucharzem.-powiedziałam jednocześnie robiąc sobie kanapkę.

-Ja po prostu jestem dwa w jednym. A w ogóle to ja wszystko potrafię. I nie dość, że potrafię to jeszcze robię to idealnie.-powiedział z dumą.

 -No to się pośmialiśmy. Naprawdę fajny żart. -uśmiechnęłam się w kierunku brata.

-A idź ty. Z tobą nie da się inteligentnie porozmawiać.-oburzony poszedł do swojego pokoju.

Ja natomiast zrobiłam sobie kanapkę i poszłam do salonu. Usiadłam na kanapie wzięłam książkę do ręki którą niedawno kupiłam i zaczęłam czytać. Po 15 minutach usłyszałam dźwięk mojego telefonu. Wyciągnęłam go z kieszeni u spodni i zobaczyłam, że to Julka, szybko przeciągnęłam palcem po wyświetlaczu i przyłożyłam telefon do ucha.

-Hej Julcia.

-No hej. Już myślałam, że nie żyjesz albo, że o mnie zapomniałaś bo wcale się ze mną nie kontaktujesz.

-Wiem przepraszam cię strasznie ale jakoś nie miałam czasu. Wiesz musiałam się jakoś oswoić w nowym miejscu.

 -No rozumiem. A w ogóle to powiedz mi jak tam jest?

-Powiem ci, że nie jest tak źle jak to sobie wyobrażałam. Koledzy Maćka z drużyny są naprawdę mili no oprócz takiego jednego typka.

 -No to dobrze, że ci się tam podoba. Oo Natalciu czyżbym o czymś nie wiedziała?

-Z tobą było by o niebo lepiej. O wszystkim dobrze wiesz. A ten typek to taki piłkarz BvB miałam małą spinę z nim.

 -A przystojny chociaż?

-Ty to tylko o jednym. Nawet bardzo przystojny.

 -Uważaj bo się zakochasz!!

-Spokojnie nie zakocham się Julciu. Już niedługo wakacje masz jakieś plany? No tak sobie planowałyśmy z Anią że może byśmy razem z Robertem i Maćkiem gdzieś pojechały. A może ty byś wpadła i razem byśmy gdzieś wyjechali w piątkę?

-Wiesz co przepraszam cię bardzo ale ja nie dam rady, mam kupę nauki. Może innym razem wpadnę.

-No trudno ale mam nadzieję że dotrzymasz słowa i przyjedziesz bo ja bardzo tęsknię.

-Na pewno dotrzymam, obiecuję. Ja też strasznie za tobą tęsknię. Przepraszam muszę kończyć.

-Okey to papa kochana buziaki.

 -Pa Natala buźka.

Rozłączyłam się i wróciłam do lektury. Czytałam do późna. Gdy zegar wskazywał 23:00 postanowiłam pójść pod prysznic i iść spać, ponieważ byłam wykończona po dzisiejszym dniu na uczelni.

Mamy czwóreczkę ;P Początek rozdziału napisałam ja, a resztę moja friend. Piszę to, ponieważ Paula czuje się dyskryminowana i hajs z youtube jej się nie zgadza xd
Ze swojej strony bardzo dziękuję Wam za 6 komentarzy pod ostatnim rozdziałem. Dla Was to nic, ale dla mnie wieelka radość <3
To chyba na tyle z mojej strony.Rozdział pozostawiam do Waszej oceny.
Loffki, kisski i uściski, Justyna :**

CZYTASZ~KOMENTUJESZ~MOTYWUJESZ